Ból palca wskazującego a dna moczanowa. jeszcze raz zapytam co do mojego złego wyniku bo boli mnie palec wskazujący u prawej ręki na zgięciu czy może to świadczyć o dnie moczowej Pani doktor to podejrzewała. KOBIETA, 38 LAT ponad rok temu. Dna moczanowa Interna Reumatologia. Zespół kanału nerwu łokciowego – objawy: Ból łokcia, odczuwany na całej długości przebiegu nerwu (od barku do palców dłoni), nasilający się w trakcie ruchu zginania i prostowania ręki. Nocne mrowienie i drętwienie palców małego i serdecznego. Parestezje, zaburzenia czucia palców małego i serdecznego. Przykurcz Dupuytrena: przyczyny, objawy, leczenie. Przykurcz Dupuytrena - charakterystyka choroby Przewlekłe, bezbolesne zapalenie rozcięgna dłoniowego powoduje, że w dochodzi do jego zwłóknienia i skrócenia, w wyniku czego stawy dłoni i palców ulegają deformacji. Palec serdeczny, czyli czwarty oraz palec mały (piąty) ulegają wtedy Pojawia się silny ból, palec jest spuchnięty i czerwony. Dodatkowo obserwuje się ucieplenie kontuzjowanego miejsca, a także zmianę kształtu palca. Silne stłuczenie, złamanie oraz zastarzałe zwichnięcie palca może prowadzić do powstania krwiaka. To też może Cię zainteresować: Palec trzaskający – przyczyny, objawy, leczenie. Do objawów uszkodzenia nerwu pośrodkowego zalicza się: ból nadgarstka oraz utrudnione jego zginanie, mrowienie i drętwienie palców (trzech pierwszych) oraz zmiany na paznokciach. Leczenie porażenia nerwu pośrodkowego jest zachowacze lub operacyjne (operacja cieśni nadgarstka). Depositphotos. Swędzenie prawej ręki ostrzega przed nagłym pojawieniem się odległych krewnych. I nie jest faktem, że takie spotkanie dostarczy radosnych emocji. Za przepływy pieniężne odpowiada zarówno prawa strona, jak i lewa strona. Ale w przeciwieństwie do lewej ręki, zdobycie pieniędzy wymaga wysiłku. . Ręka i nadgarstek zbudowane są z wielu drobnych stawów, co umożliwia precyzyjne wykonywanie ruchów. Są one narażone na liczne przeciążenia i urazy, mogą zostać również zaatakowane przez choroby zapalne. Oprócz samych stawów przyczyną bólu ręki i nadgarstka mogą być choroby innych struktur, np. ścięgien, nerwów i mięśni. Jakie mogą być przyczyny bólu ręki i nadgarstka? Choroba zwyrodnieniowa stawów rąk Często występująca choroba dotykająca głównie osoby po 40. roku życia. Ważną rolę odgrywa predyspozycja rodzinna, a także narażenie na powtarzane mikrourazy (np. związane z wykonywaną pracą lub aktywnością sportową i rekreacyjną). Ból i sztywność dotyczą najczęściej stawów międzypaliczkowych bliższych i dalszych, a także stawu podstawy kciuka (patrz: ryc.). Dolegliwości nasilają się przy ruchu i zmniejszają w spoczynku, chociaż w zaostrzeniach choroby mogą występować cały czas, także w nocy. Z reguły po okresie nasilenia choroby (wywołanego zmianą struktury stawu i tworzeniem się guzków zwyrodnieniowych – tzw. guzków Heberdena i Boucharda – ryc.) dochodzi do znacznego złagodzenia bólu. Niestety nie da się skutecznie zapobiec powstawaniu zmian zwyrodnieniowych rąk, można jednak łagodzić związane z nimi dolegliwości. Zmianom tym w rękach często towarzyszą zmiany zwyrodnieniowe stawów kolanowych. Ryc. 1. Guzki Heberdena i guzki Boucharda Zapalne choroby stawów Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS) czy łuszczycowe zapalenie stawów (ŁZS) – oprócz bólu występuje obrzęk stawów i charakterystyczna sztywność poranna (trwająca ponad godzinę, ustępująca po rozruszaniu się). W przypadku RZS najczęściej zajęte są symetrycznie stawy nadgarstkowe, śródręczno-paliczkowe i międzypaliczkowe bliższe. Z kolei dla ŁZS charakterystyczne jest występowanie tzw. palców kiełbaksowatych – czyli obrzęku i bólu całego palca wynikającego z zapalenia stawów, pochewek ścięgnistych i tkanek okołostawowych. W obu chorobach często zajęte są inne stawy, a także mogą występować ogólne objawy choroby, osłabienie, uczucie rozbicia, stany podgorączkowe, objawy zajęcia innych narządów (np. oka, skóry). Zapalne choroby stawów mogą dotyczyć osób w każdym wieku, najczęściej między 30. a 50. rokiem życia. Inną częstą zapalną chorobą stawów jest dna moczanowa dotycząca głównie mężczyzn i starszych kobiet – w jej przebiegu dochodzi do silnego bólu, obrzęku i zaczerwienienia stawu o nagłym początku (najczęściej w obrębie palucha, jednak choroba może również dotyczyć stawów rąk). Zapalenie pochewki ścięgna zginacza palca Częsta przyczyna bólu palca i problemów z jego zginaniem. Wynika głównie z powtarzanych mikrourazów (np. zawodowych, sportowych), rzadziej jest następstwem zakażenia lub innej choroby stawów. Poszerzenie pochewki otaczającej ścięgno utrudnia jego ślizganie się podczas ruchu, a nawet doprowadza do zablokowania palca w zgięciu (tzw. palec zatrzaskujący). Zespół cieśni nadgarstka Często występująca choroba, na którą narażone są zwłaszcza osoby z chorobą zwyrodnieniową rąk, reumatoidalnym zapaleniem stawów i cukrzycą, a także kobiety w ciąży. Objawy wywołane są uciskiem nerwu pośrodkowego biegnącego w kanale nadgarstka. Pacjenci skarżą się na uczucie cierpnięcia, mrowienia i piekący ból czterech pierwszych palców (kciuka, palca wskazującego, pośrodkowego i połowy palca serdecznego), nasilone zwłaszcza w nocy lub przy zginaniu nadgarstka. Dolegliwości mogą być bardzo uciążliwe, wybudzać ze snu i zakłócać wykonywanie codziennych zajęć. W zaawansowanej postaci choroby dochodzi do zaniku mięśni kłębu i zaburzeń czucia. Podobne objawy mogą wystąpić również w przypadku choroby szyjnego odcinka kręgosłupa lub ucisku nerwu pośrodkowego na wyższym poziomie. Ważne jest wczesne ustalenie rozpoznania i właściwe leczenie, mające na celu zapobieżenie nieodwracalnemu uszkodzeniu nerwu. Choroba de Quervaina Spowodowana jest zapaleniem ścięgien kciuka. Typowo występuje u osób wykonujących powtarzane ruchy odwiedzenia i prostowania kciuka (np. fryzjerów, rzeźników, mechaników samochodowych, gospodyń domowych, u młodych matek przy noszeniu niemowlęcia). Ból zlokalizowany jest w okolicy podstawy kciuka i bocznej strony nadgarstka, nasila się przy ruchu i chwytaniu przedmiotów. Ganglion Jest wynikiem wydostawania się płynu z uszkodzonych pochewek ścięgien lub stawów, co uwidacznia się pod skórą w postaci guzka (zwłaszcza po okresie aktywnego ruchu); może być tkliwy lub niebolesny i stanowi głównie problem kosmetyczny. Przykurcz Dupuytrena W chorobie tej dochodzi do pogrubienia błony znajdującej się tuż pod skórą dłoni (tzw. rozcięgna dłoniowego), co doprowadza do stopniowego przykurczu palców i braku możliwości pełnego otwarcia dłoni; najczęściej występuje u mężczyzn po 50. roku życia (zwłaszcza robotników narażonych na wibracje) i u osób chorych na cukrzycę. Ryzyko zachorowania zwiększa nadużywanie alkoholu i palenie papierosów. Na co należy zwrócić uwagę przy bólu ręki i nadgarstka? Ryc. 2. Zdjęcie radiologiczne ręki Ponieważ ból ręki i nadgarstka może mieć bardzo wiele przyczyn, ważne jest określenie: co wywołało dolegliwości – często przyczyna jest oczywista, np. uraz, przeciążenia związane z aktywnością sportową lub zawodową; czasem dolegliwości pojawiają się podstępnie i bez konkretnej przyczyny (co może nasuwać podejrzenie choroby zapalnej, zwłaszcza u osób młodszych) których dokładnie miejsc dotyczy – różne choroby mają swoje specyficzne lokalizacje, np. reumatoidalne zapalenie stawów obejmuje zwykle obydwa nadgarstki i symetryczne stawy rąk, ale nie zajmuje stawów międzypaliczkowych dalszych czy występują inne objawy mogące wskazywać na chorobę zapalną stawów, zwłaszcza: trwająca ponad godzinę sztywność stawów w godzinach porannych, obrzęk, zaczerwienienie lub wzmożone ocieplenie stawów, objawy ogólne, takie jak stany podgorączkowe/gorączka, nieuzasadnione chudnięcie, znaczne osłabienie, uczucie rozbicia. Jak postępować, jeśli wystąpi ból ręki lub nadgarstka? Jeśli wystąpi ból ręki lub nadgarstka: staraj się nie przeciążać bolących stawów – powstrzymaj się od prac nasilających dolegliwości, nie noś ciężkich przedmiotów możesz przykładać na bolące miejsca ciepłe lub zimne okłady (nawet kilka razy dziennie, nie dłużej niż 20 min za jednym razem) w razie potrzeby zażyj paracetamol lub niesteroidowy lek przeciwzapalny. Kiedy zgłosić się do lekarza? Zgłoś się do lekarza, jeśli: ból nie ustępuje w ciągu kilku dni lub się nasila wystąpi osłabienie ręki lub zaburzenia czucia (np. mrowienie albo pieczenie) wystąpią inne niepokojące objawy – obrzęk, zaczerwienienie lub ocieplenie stawów, dokuczliwa sztywność stawów po obudzeniu się, upośledzenie ruchomości stawu, stany podgorączkowe, uczucie rozbicia. Jakie badania należy wykonać w celu ustalenia przyczyn bólu ręki i nadgarstka? Do różnicowania przyczyn bólu ręki i nadgarstka służą: zdjęcie radiologiczne (RTG) – obrazuje struktury kostne, dzięki czemu można uwidocznić zmiany pourazowe; RTG jest również pomocne przy rozpoznawaniu choroby zwyrodnieniowej, RZS i innych chorób stawów ultrasonografia – jest bardzo użytecznym badaniem do obrazowania „miękkich” struktur stawów; służy do rozpoznawania różnych patologii w obrębie ręki (np. zespołu de Quervaina, „palca zatrzaskującego”) i nadgarstka (zwłaszcza zespołu cieśni nadgarstka – patrz wyżej), a także jest cenną metodą pozwalającą na uwidocznienie nawet niewielkich zmian zapalnych niekiedy inne badania obrazowe, takie jak rezonans magnetyczny badanie przewodnictwa nerwowego w przypadku podejrzenia zespołu cieśni kanału nadgarstka badania laboratoryjne – wykonywane w niektórych przypadkach, jeśli lekarz podejrzewa RZS lub inną chorobę stawów (odnośnik do badań). Ból ręki i nadgarstka – leczenie Leczenie zależy od przyczyny dolegliwości. Stosuje się różne metody fizykoterapii, leczenie farmakologiczne, miejscowe wstrzyknięcia steroidów, a niekiedy także zabiegi chirurgiczne (zobacz również poszczególne jednostki chorobowe). W przypadku choroby zwyrodnieniowej stawów rąk leczenie polega na złagodzeniu dolegliwości bólowych. Często skuteczne jest leczenie miejscowe – stosowanie maści z NSLPZ, a także różnych zabiegów fizykoterapii. W warunkach domowych można zastosować wirówki z solą leczniczą. Jeśli zmiany zwyrodnieniowe upośledzają wykonywanie czynności życia codziennego, pomocne może być zastosowanie odpowiednich przyrządów, np. do otwierania słoików. Korzystne jest również wykonywanie odpowiednich ćwiczeń w celu poprawy zakresu ruchu i siły mięśniowej rąk. W przypadku bólu stawu podstawy kciuka zaleca się stabilizację za pomocą ortezy. W leczeniu systemowym stosuje się najczęściej NSLPZ (przez jak najkrótszy okres) oraz siarczan chondoityny. Leczenie zapalnych chorób stawów, takich jak RZS powinno być prowadzone przez reumatologa. Ważne jest szybkie ustalenie rozpoznania i włączenie odpowiedniej terapii, co daje szansę na uniknięcie uszkodzenia stawów. W tym artykule w przystępny sposób przekaże Ci informacje na temat:– objawów choroby Dupuytrena– przyczyn Twojego problemu,– wszystkich możliwości leczenia– rokowań i niezbędnych wskazówek do poprawy Twojej sprawności Przykurcz Dupuytrena to schorzenie dłoni oraz palców. Dochodzi w nim do zaburzenia funkcji rozcięgna dłoniowego. Niekorzystne zmiany rozcięgna dłoniowego prowadzą do ustawienia palców w stałym zgięciu bez możliwości wyprostowania. Deformacja palców wpływa na ograniczenie funkcji Twojej dłoni (w szczególności funkcji chwytnych). Choroba dotyczy najczęściej mężczyzn około 40-50 roku życia, gdzie objawy pojawiają się często zarówno w prawej jak i lewej ręce, choć rzadko z taką samą intensywnością. Szacuje się, że choroba Dupuytrena może dotyczyć kilku procent populacji. Żeby zrozumieć istotę problemu zacznijmy od niewielkiego wstępu na temat anatomii dłoni, co ułatwi nam zrozumienie przyczyn i objawów choroby. Trochę o anatomii dłoni i lokalnych uszkodzeniach Ręka ma bardzo skomplikowaną budowę. Składa się z 27 kości, do których przyczepia się wiele ścięgien mięśni przedramienia. Ścięgna te odpowiadają za przenoszenie ruchu z brzuśców mięśniowych (część mięśnia odpowiedzialna za skurcz i rozkurcz), dzięki czemu możemy zginać, prostować, odwodzić i przywodzić palce oraz zamykać i otwierać dłoń. Jednym z mięśni przedramienia jest mięsień dłoniowy długi, który odpowiada za zginanie ręki oraz wspomaga zgięcie w stawie łokciowym. Jednak głównym jego zadaniem jest napinanie rozcięgna dłoniowego. Rozcięgno dłoniowe, którego bezpośrednio dotyczy przykurcz Dupuytrena, to struktura znajdująca się po dłoniowej stronie ręki, która jest zrośnięta ze skórą. Jest to włóknista trójkątna „płytka”, która chroni przed naciskiem z zewnątrz. Rozcięgno zbudowane jest z dwóch warstw: głębokiej i powierzchownej. Warstwa powierzchowna przebiega podłużnie i jest przedłużeniem mięśnia dłoniowego długiego, warstwa głęboka przebiega poprzecznie w stosunku do ręki. Rozcięgno dłoniowe kończy się na skórze palców, w okolicy stawów śródręczno-paliczkowych. Rozcięgno jest ważną strukturą, która odpowiada za ochronę innych tkanek przed uciskiem (mięśni, nerwów i naczyń krwionośnych). Choroba Dupuytrena jest chorobą rozrostową rozcięgna dłoniowego gdzie dochodzi do nadmiernego tworzenia (efekt produkcji kolagenu typu III) różnej wielkości i rodzaju guzków i pasm na dłoni. Konsekwencją tego są charakterystyczne przykurcze palców, najczęściej serdecznego i małego oraz sklejenia licznych tkanek miękkich. Fot. 1 Wczesny etap choroby Postęp przykurczu można podzielić na trzy fazy: 1 Faza proliferacji. Jest to faza tworzenia, kolagenu typu III czyli namnażania dodatkowych form tkanki łącznej 2 Faza przerostu rozcięgna. To etap tworzenia przykurczy zwana również stadium przykurczeń, pomiędzy różnymi tkankami miękkimi okolicy palców i śródręcza 3 Faza końcowa. To moment pojawienia się blizn i utrwalenia przykurczu W przypadku choroby Dupuytrena zajęte jest nie tylko rozcięgno dłoniowe, ale również wiele okolicznych tkanek dlatego obraz przykurczu będzie inny u każdego pacjenta. Do różnych objawów mogą należeć – przykurcz zgięciowy palców – wciągnięcia tkanki skórnej. – sklejenie palców, który uniemożliwia oddalenie palców od siebie. W przypadku przykurczu Dupuytrena istnieje również klasyfikacja mówiąca o kątowym rozwoju przykurczu (przykurcz łączny w obrębie śródręcza i palców), wyróżniamy w niej następujące stopnie: 1 stopień – do 45°, 2 stopień – przykurcz w granicach 45–90°, 3 stopień – przykurcz w granicach 90–135°, 4 stopień – przykurcz powyżej 135°. Skoro już wiesz więcej o szczegółach przykurczu, przejdźmy teraz to konkretnych objawów i ich konsekwencji. Objawy i konsekwencje przykurczu Dupuytrena Początkowym objawem, który możesz zaobserwować są twarde guzki lub grudki na w rejonie dłoniowej strony palców i śródręcza. W miarę postępu choroby rozścięgno zaczyna się pogrubiać i być widoczne przez skórę. Z czasem zauważalne jest zgięciowe ustawienie palców (najczęściej 4 -serdecznego i 5-małego). Utrudnione lub niemożliwe stają się ruchy prostowania i oddzielania tych palców oraz funkcja chwytania. Rzadziej problem dotyczy pozostałych palców. Skutkiem choroby są niestety liczne trudności w wykonywaniu codziennych czynności takich jak mycie zębów, pranie, czesanie, sprzątanie oraz liczne prace wymagające prceyzyjnych ruchów dłoni. W zaawansowanych postaciach przykurczu duży problem stanowi wkładanie ręki do kieszeni lub rękawiczek. Bardzo niekorzystnym objawem jest brak swobodnej możliwości witania się:( Zaobserwować można również obniżenie czucia w opuszkach palców, pogorszenie ukrwienia, zwiększoną potliwość ręki oraz parestezje (drętwienia, mrowienia). Możliwe, że przykurcz rozwinie się w obu rękach naraz, jednak rzadko intensywność objawów jest taka sama po stronie lewej i prawej. Objawy mogą się nasilać po intensywnej pracy wykonywanej dłońmi (ściskanie, trzymanie, zakręcanie). To o czym warto wspomnieć, to różny postęp choroby. W części przypadków choroba może się rozwinąć w przeciągu kilku miesięcy, u innych osób mogą to być lata stopniowego pojawienia się objawów. Poznaj przyczyny przykurczu Dupuytrena Przyczyny choroby nie są dokładnie potwierdzone. Stwierdzono, że znaczenie może mieć kilka mechanizmów: 1 Uwarunkowania genetyczne – wystąpienie choroby u członka rodziny zwiększa prawdopodobieństwo zachorowania nawet o 60%. Badania potwierdzają ten czynnik 2 Powtarzalne przeciążenia – bardzo prawdopodobne, że do powstania przykurczu Dupuytrena przyczyniają się powtarzalne czynności wykonywane dłońmi. Intensywna praca fizyczna szczególnie związana z trzymaniem różnego rodzaju narzędzi wpływa na zwiększoną sztywność mięśniowo-powięziową. To powoduje skrócenie mięśni i sklejenie warstw powięzi. Dodatkowo przewlekłe przeciążenia powodują mikro urazy i małe wylewy krwi w okolicach rozcięgna, co zapoczątkowuje proces włóknienia i rozwinięcia się przykurczu. Kolejnym niekorzystnym czynnikiem jest dysbalans mięśniowy w obrębie przedramienia. U większości osób mamy silne zginacze nadgarstka w porównaniu do słabszych prostowników (jest to związane z przewagą czynności polegających na siłowym trzymaniu, ściskaniu oraz zakręcaniu, natomiast mało jest czynności wymagających siłowego otwierania dłoni). 3 Zaburzenia pracy nerwów – wielu badaczy zwraca uwagę na konsekwencje zaburzeń pracy nerwu łokciowego biegnącego poprzez łokieć, nadgarstek w kierunku dłoni. Rzadko zdarza się, że przykurcz Dupuytrena wywołuje jednorazowy uraz ręki. Jeśli jednak do tego dojdzie to przyczyną rozwinięcia się przykurczu jest nieprawidłowe tworzenie się blizny, która rozprzestrzenia się na palce i powoduje zamknięcie ręki. Prawdopodobne jest, że rozwinięcie choroby może mieć związek z innymi schorzeniami, tj.: cukrzyca, padaczka oraz choroba alkoholowa. Diagnostyka choroby Dupuytrena Proces diagnostyki polega na przeprowadzeniu wywiadu oraz precyzyjnego badania funkcji stawów i mięśni w obrębie przedramienia oraz dłoni. Zawsze należy zbadać lewą i prawą dłoń. Do rozpoznania choroby wystarczy badanie kliniczne. Zazwyczaj nie ma potrzeby wykonywania dodatkowych badań obrazowych. W badaniu klinicznym widać przykurcz palców. Dodatni będzie też test stołu, czyli ograniczenie przy próbie położenie ręki płasko na stole. Możliwy jest też przeprost w stawie międzypaliczkowym może zostać poszerzona o badanie dodatkowe takie jak USG (ultrasonografia) czy MR (rezonans magnetyczny) w sytuacjach wątpliwych oraz u pacjentów z wywiadem nowotworowym. Podstawowymi schorzeniami przypominającymi przykurcz Dupuytrena mogą być zniekształcenia palców związane z: reumatoidalnym zapaleniem stawów, palcem trzaskającym, urazowymi uszkodzeniami ścięgien zginaczy palców. Objawy podobne do przykurczu Dupuytrena mają również wady wrodzone takie jak: kamptodaktylia oraz wrodzone skrócenie ścięgien prostowników. Leczenie zachowawcze choroby Dupuytrena 1 Ostrzyknięcia Leczenie polegające na ostrzyknięciach kortykosteroidami (blokadą) nie przynosi poprawy, jednak od kilku lat wykorzystuje się kolagenazy w iniekcjach. Enzym kolagenaza jest podawany przez wyspecjalizowanego lekarza. Lekarz wstrzykuje enzym w miejscu największych zwłóknień dłoni. W kilka dni po iniekcji enzym zaczyna rozpuszczać przykurczone tkanki. Wtedy Następuje 2 etap leczenia w znieczuleniu miejscowym. Lekarz wtedy biernie prostuje palce, tak by przerwać zrosty. Tego typu strategia pozwala zmniejszyć przykurcze i poprawić swobodę palców. Ta strategia może być skuteczna w mniej zaawansowanych przypadkach i ma rzadsze powikłania w stosunku do standardowego leczenia chirurgicznego Przykład użycia kolagenazy 2 Aponeurotomia igłowa Jest to najmniej inwazyjna metoda polegająca na przezskórnym nacięciu igłą włóknistych zrostów. Zabieg wykonywany jest przez lekarza w warunkach znieczulenia miejscowego. Efektem zabiegu są punktowe ślady po nakłuciu igłą. Metoda ta może być stosowana jako próba wstępu do leczenia bardziej zaawansowanych przykurczy, gdzie można uzyskać częściowy efekt bez nacinania skóry. Aponeurotomia będzie najbardziej skuteczna w przykurczach mniejszego stopnia. 3 Rehabilitacja Proces rehabilitacji jest bardzo istotnym elementem leczenia. Tak naprawdę jest on korzystny na kilku etapach – opóźnianie postępu choroby w przypadkach łagodnych i umiarkowanych – uelastycznienie tkanek przed zabiegiem operacyjnym – rehabilitacja po zabiegu chirurgicznym W przypadku pojawienia się pierwszych objawów przykurczu Dupuytrena należy jak najszybciej rozpocząć proces rehabilitacji. Na proces rehabilitacji będzie składało się wiele różnych elementów terapii. Terapię warto rozpocząć od rozluźniania mięśniowo-powięziowego przedramienia, ramienia oraz dłoni. Dodatkowo pomocne może być rozluźnienie odległych rejonów, które mogą w sposób pośredni przyczyniać się do powstania ograniczeń. W przypadku przykurczu Dupuytrena kluczowe jest rozluźnienie mięśni kłębu i kłębika oraz dłoniowej strony śródręcza. Rozluźnienie tkanek miękkich zmniejszy napięcie struktur mięśniowo-powięziowych, poprawi krążenie oraz mobilność stawową. Dodatkowo może dojść do poprawy elastyczności zrostów i zwłóknień. Bardzo ciekawym uzupełnieniem terapii wykonywanej przez fizjoterapeutę jest automasaż. Wielu pacjentów bardzo chwali sobie piłki z kolcami „jeżyki” którymi wykonuje silny i regularny masaż dłoniowej części ręki (ważne by masować dłoń o piłkę umieszczoną na podłożu a nie ściskać piłeczkę! Ściskanie, może nasilać objawy). W przypadku ograniczenia ruchomości, sztywności stawu nadgarstkowego oraz stawów dłoni konieczna może być poprawa zakresów ruchomości. Do tego celu wykorzystać można zarówno ćwiczenia jak i terapię manualną, która poprawi elastyczność torebek stawowych oraz tkanek okołostawowych. Aby ćwiczenia były skuteczne należy je wykonywać regularnie. Dodatkowo bardzo istotne może być rozciąganie by utrzymać lub poprawić zakres ruchomości w zagrożonych stawach. Dla poprawy stanu deformacji dłoni kluczowe są również ćwiczenia siłowe. Chodzi o zmniejszenie dysbalansu między skróconymi i mocnymi zginaczami a osłabionymi prostownikami. Ćwiczenia należy wprowadzać stopniowo, odpowiednio do stanu choroby. Dla uzyskania efektów terapii bardzo ważna jest profilaktyka. Należy w każdych warunkach pamiętać o właściwych nawykach. Chodzi tu głównie o unikanie pracy wymagającej długiego i mocnego ściskania i trzymania przedmiotów w chorej ręce. Jeśli nasz tryb życia nie pozwala nam na zmianę nawyków warto pomyśleć o regularnym rozciąganiu i rozluźnianiu przeciążonych mięśni. W przypadku konieczności leczenia operacyjnego fizjoterapia przed zabiegiem ma za zadanie rozluźnić i możliwie jak najbardziej rozciągnąć rozcięgno dłoniowe. Fizykoterapia W celu rozluźnienia przykurczu dłoni oraz zmniejszenia dolegliwości bólowych stosuje się zabiegi rozgrzewające, tj. nagrzewanie lampą sollux, kąpiele wirowe, laseroterapię, ultradźwięki oraz jonoforezę z lekami rozmiękczającymi blizny. Zabiegi mają jednak funkcję tylko przygotowującą do właściwej pracy z fizjoterapeutą lub automasażu w domu. Zaopatrzenie ortopedyczne – zobacz jaki sprzęt polecam do ćwiczeń i rehabilitacji? Kliknij na niebieski link i zajrzyj do naszego sklepu Do codziennego rozluźniania dłoni (w rejonie kłębu, kłębiku i pogrubionych ścięgien) bardzo przydatne mogą być piłki z kolcami, większa lub mniejsza w zależności od rozmiaru dłoni. Jeśli dolegliwości bólowe nie są nasilone to w możliwych kątach wyprostu palców można stosować gumy wzmacniające wyprost palców. W przypadku dużego bólu przydatny może być Cold pack łagodzący stan zapalny (pamiętaj by zawsze owijać cold pack ręczniikiem kuchennym, a nie przykładać go bezpośrednio do skóry). W przypadku przykurczu Dupuytrena stosowanie ortez korygujących zakres ruchu zazwyczaj nie przynosi pozytywnych efektów. Stabilizator może być jednak zalecony przez lekarza po zabiegu chirurgicznym. Leczenie operacyjne choroby Dupuytrena Przykład leczenia operacyjnego Wskazaniami do leczenia operacyjnego jest brak rezultatów leczenia zachowawczego oraz występowanie objawów nie pozwalających na wykonywanie podstawowych czynności codziennych. O konieczności przeprowadzenia zabiegu operacyjnego zadecyduje lekarz po ocenie funkcji ręki i diagnostyki obrazowej. Istnieje kilka metod leczenia operacyjnego: – Fasciotomia: polega na wykonaniu nacięcia ręki i palców oraz usunięciu chorej tkanki. – Dermofasciotomia: najbardziej skomplikowany zabieg polegający na usunięciu zgrubiałej tkanki podskórnej oraz skóry. W miejsce usuniętej skóry wstawia się skórę pobraną z kończyny górnej lub z pachwiny. Zabieg ten wykonuje gdy przykurcz wystąpił przed 50 rokiem życia lub powrócił po wcześniejszych zabiegach chirurgicznych. W przypadku każdego zabiegu, istnieje pewne ryzyko powikłań, które wzrasta w kilku przypadkach: – przykurcz III i IV stopnia – duża ilość uszkodzeń tkanki skórnej – schorzenia współistniejące Po zabiegu może dojść do kilku powikłań leczenia: – szybkie bliznowacenie – uszkodzenie naczyń krwionośnych i nerwów – zakażenie rany Wszystkie te powikłania mogą wpływać na zwiększona bolesność i ograniczenie efektów uwolnienia palców. Powikłania nie są jednak częste. Przebieg rehabilitacji po zabiegu będzie zawsze indywidualny, ponieważ zależy od wielu czynników. Decyzje o doborze ćwiczeń powinni wspólnie podejmować lekarz wraz z fizjoterapeutą. Głównym celem rehabilitacji będzie poprawa ruchomości, siły i stabilności stawowej w obrębie dłoni. Fot. 2 Wygląd dłoni po operacji Rokowania w przypadku przykurczu (choroby) Dupuytrena W przypadku przykurczu Dupuytrena bardzo ciężko mówić o precyzyjnych rokowaniach. W przypadkach wolnego postępu choroby, opóźnienie postępu przykurczu, a nawet jego korekcja może być osiągnięte poprzez rehabilitację i stosowania się do technik rozciągania, automasażu oraz profilaktyki przeciążeń. W łagodnych przypadkach rękę można dodatkowo ostrzyknąć lub zastosować Aponeurotomię igłową. W trudniejszych przypadkach kiedy choroba ma szybki postęp lub przez lata została zaniedbana można stosować rehabilitację, jednak będzie ona zazwyczaj przygotowaniem do jednego z zabiegów zaproponowanego przez lekarza po ocenie Twojego stadium masz pytania i wątpliwości co robić, kiedy problem dotyczy Ciebie, umów się ze mną na Konsultację Online. Zachęcam do komentowania i zadawania pytań pod artykułem!Przemek Jureczko Fotografie:1 By Frank C. Müller, CC BY-SA By Hilton1949 at English Wikipedia, CC BY-SA Jestem fizjoterapeutą i propagatorem zdrowego stylu życia. Moim celem nr 1 jest powrót pacjentów do sprawności. Pisząc i nagrywając dla Was materiały staram się wskazać właściwą drogę do zdrowia i pokazać ile zależy od Ciebie! Ból nadgarstka przyczyny może mieć bardzo różne, ponieważ jest on zbudowany z wielu drobnych kości, mięśni, ścięgien i nerwów, stanowiących delikatną strukturę. Należą do nich przede wszystkim przeciążenia i urazy, jak złamania i zwichnięcia, a także choroba zwyrodnieniowa stawów i choroby zapalne. Dolegliwości bólowe nadgarstka mogą pojawiać się przy zginaniu lub obracaniu dłoni, dodatkowo promieniując do kciuka i palców, a w niektórych przypadkach nawet do przedramienia i łokcia, dając objaw podobny jak łokieć tenisisty. Ból nadgarstka a choroba De Quevarina Choroba De Quevarina to inaczej zaciskające zapalenie pochewek ścięgien prostowników pierwszego przedziału grzbietowego ręki. Za przyczynę schorzenia przyjmuje się przewlekłe urazy i przeciążenia ścięgien, czasem nawet nieodczuwalne, związane z wykonywaniem niektórych powtarzających się czynności życiowych. Długotrwałe drażnienie pochewki ścięgien powoduje stan zapalny. Ostatecznie dochodzi do obrzęku i ucisku ścięgien nadgarstka, wywołując ból nadgarstka. Choroba de Quervaina dotyka najczęściej osób, których zawód związany jest z wykonywaniem dużej częstotliwości ruchów z mocnym uchwytem, jak np. malarze, murarze i muzycy. Objawy choroby De Quevarina bóle w okolicy kości promieniowej przy silnym chwycie, osłabienie sprawności i ruchomości ręki, bolesne przeskakiwanie ścięgien, pogrubiała pochewka z obrzękiem. Podstawę rozpoznania stanowi badanie palpacyjne, podczas którego lekarz ortopeda może wykonać test Finkelsteina, potwierdzający obecność choroby De Quevarina. Czasami wykonywane jest zdjęcie RTG, które ma wykluczyć inne patologie. Badaniem dużo skuteczniejszym w diagnostyce choroby jest USG. Leczenie choroby De Quervaina ma charakter zachowawczy i polega na rehabilitacji oraz podaniu sterydu w miejscu bólu. Pomocne w leczeniu może być usztywnienie kciuka stabilizatorem. W przypadku braku wyraźnej poprawy w leczeniu, konieczny staje się zabieg chirurgiczny, który polega na przecięciu troczka i częściowym wycięciu pochewek ścięgnistych z usunięciem pozapalnych zrostów. Czytaj więcej o chorobie De Quevarina. Zespół cieśni nadgarstka (ZCN) w bólu nadgarstka Ból nadgarstka wywołany długotrwałym uciskiem nerwu pośrodkowego, pod wpływem regularnych przeciążeń ręki dominującej wykonywaniem powtarzających się czynności, diagnozowany jest jako zespół cieśni nadgarstka. Choroba ta może wystąpić u osób w każdym wieku, choć najczęściej dotyczy kobiet po pięćdziesiątym roku życia. Wspomniany nerw pośrodkowy, wraz ze ścięgnami mięśni zginaczy palców, przebiega w kanale nadgarstka, który z trzech stron ograniczony jest przez kości i więzadło poprzeczne nadgarstka. To ciasne ułożone w momencie zmian zapalnych i obrzęku, powoduje pogrubienie więzadła poprzecznego, które uciska nerw pośrodkowy. Zespołu cieśni nadgarstka może również mieć charakter choroby zawodowej np. praca na budowie lub pisanie na klawiaturze komputera, a także być wywołany przez reumatoidalne zapalenie stawów. Stąd różne przyczyny bólu nadgarstka. Objawy zespołu cieśni nadgarstka mrowienie w kciuka i palców: wskazującego, środkowego oraz połowy palca serdecznego, ból nadgarstka, drętwienie i bóle palców, ból promieniuje nawet do przedramienia, osłabienie chwytu, niemożność zaciśnięcia dłoni w pięść, zaniki mięśniowe w obrębie kłębu kciuka, pogłębianie się zmian degeneracyjnych nerwu pośrodkowego. Podstawą rozpoznania jest wywiad lekarski, a także badanie kliniczne, w którym lekarz ortopeda wykonuje specjalistyczne testy: Tinela i Phalena. W badaniach dodatkowych, potwierdzających zespół cieśni nadgarstka, stosuje się badanie przewodnictwa nerwowego i badanie USG. W szczególnych przypadkach tzw. zespołu Double Crush Syndrome, przy uszkodzeniu nerwu na dwóch poziomach (nadgarstka i kręgosłupa szyjnego) diagnostykę rozszerza się o kręgosłup szyjny, czyli o badanie RTG i MRI. Na wczesnym etapie zespołu cieśni nadgarstka, leczenie polega na zastosowaniu szyny i podaniu do kanału nadgarstka środka sterydowego o działaniu przeciwzapalnym. W procesie leczenia można skorzystać z fizjoterapii, która również przynosi okresowo poprawę. W większości przypadków najskuteczniejszą formą leczenia jest przeprowadzenie zabiegu operacyjnego, polegającego na zwiększeniu objętości kanału nadgarstka. Zabieg odbarczenia nerwu pośrodkowego wykonany jest w znieczuleniu miejscowym i jest zabiegiem bardzo skutecznym i bezpiecznym. Po zabiegu na zespół cieśni nadgarstka należy oszczędzać rękę i nie nosić nią ciężkich przedmiotów. Następnie rozpocząć rehabilitację, której celem jest zmniejszenie dolegliwości bólowych i poprawa funkcji ręki. Czytaj więcej o zespole cieśni nadgarstka. Ból nadgarstka po złamaniu kości łódeczkowatej Kość łódeczkowata, która jest jedną z ośmiu kości nadgarstka, ulega najczęstszym urazom, co stanowi ok. 80% wszystkich złamań w obrębie nadgarstka. Najczęściej do tego urazu dochodzi przy upadku na wyprostowaną kończynę górną przy zgiętym grzbietowo nadgarstku. Diagnostyka tego urazu jest dość trudna. Oparta jest na badaniu fizykalnym celem stwierdzenia charakterystycznych objawów, takich jak ból nadgarstka w tabakierce anatomicznej oraz ból przy przyparciu I i II palca. Pomocne w rozpoznaniu jest również wykonanie zdjęć RTG lub badanie rezonansem magnetycznym. Objawy złamania kości łódeczkowatej silny ból po stronie grzbietowej nadgarstka, obrzęk promieniowej strony nadgarstka, tkliwość dotykowa, nadgarstek ma ograniczenie ruchomości w stawie. Złamanie kości łódeczkowatej bez przemieszczenia nie wymaga operacji, leczone jest zachowawczo. Nadgarstek utrzymywany jest w unieruchomieniu gipsowym przez okres 6-12 tygodni. Po 2 tygodniach od uszkodzenia możliwy jest powrót do aktywności, ale nadal wymagane jest stosowanie ortezy usztywniającej, dopóki zdjęcie RTG nie potwierdzi zrostu kości. W przypadku złamań z przemieszczeniem konieczne jest nastawienie i wewnętrzne zespolenie operacyjnie. Uprawianie aktywności fizycznej po zespoleniu złamania niestabilnego jest możliwe, ale zależy od jakości zespolenia w czasie zabiegu. Pełny powrót do sportu może nastąpić, jeśli badanie RTG wykaże pełny zrost odłamów. Po wygojeniu złamania kości łódeczkowatej zwykle niezbędna jest intensywna rehabilitacja, która umożliwia odzyskanie zakresu ruchu nadgarstka. Rehabilitacja po złamaniu kości łódeczkowatej trwa od kilku tygodni do pół roku. Polega ona na stopniowym przywracaniu czucia głębokiego i koordynacji nerwowo-mięśniowej. W tym okresie należy uważać, aby nie przeciążać ręki np. cięższymi pracami domowymi. Czytaj więcej o złamaniu kości łódeczkowatej. Ból nadgarstka a Ganglion Codzienna praca fizyczna, wielogodzinne uderzenia w klawiaturę, lub uprawianie sportów jak np. tenis, mogą doprowadzić do przeciążeń i stanu zapalnego w nadgarstku. W wyniku tego może powstać galaretowata torbiel zwana jako ganglion. Powstaje one w wyniku nadprodukcji płynu stawowego wewnątrz stawu lub w pochewce otaczającej ścięgna, co powoduje wzrost ciśnienia, rozciąganie torebki, a w efekcie guzka widocznego pod skórą w okolicy stawu. Ganglion może powstać teoretycznie wszędzie, zwłaszcza w okolicy stawu narażonego na wielokrotne urazy lub przeciążenia. Najczęściej lokalizuje się na grzbietowej powierzchni nadgarstka. Może on powodować ból, a także imitować inne dolegliwości jak np. zespół kanału nadgarstka lub torbiel Bakera. Ganglion - objawy twarda narośl wyraźnie wystająca ponad powierzchnię skóry, czasem ganglion może być mały, wyczuwalny tylko palpacyjnie, może być zarówno bezbolesny, jak i powodować dyskomfort i ból, jest częściowo przesuwalny wobec podłoża, nadgarstek z widocznym ganglionem często stanowi problem natury estetycznej. W celu postawienia jednoznacznej diagnozy wykonuje się badania obrazowe RTG oraz USG. Umożliwiają one identyfikację zawartości torbieli oraz wykrycie patologii nadgarstka. Guzki zawierające treść litą mogą być zmianą nowotworową, dlatego ważna jest konsultacja każdego guzka z lekarzem. Leczenie ganglionu w początkowej fazie choroby opiera się na odciążaniu i ograniczaniu ruchu w stawie. Można strać się zredukować stan zapalny poprzez masowanie, znane jako „rozbijanie” ganglionu. W bardziej zaawansowanym stadium, można rozważyć bardziej inwazyjne metody jak punkcja (nakłucie) ganglionu z aspiracją jego treści oraz podaniem leku sterydowego pod kontrolą USG. W przypadku wyraźnego braku poprawy w leczeniu, należy rozważyć zabieg polegający na wycięciu torbieli, jaki lekarz wykonuje techniką artroskopową lub otwartą. Do leczenia operacyjnego warto dołożyć wsparcie fizjoterapeuty. Czytaj więcej o Ganglionie. Ból nadgarstka w chorobie stawów Zapalenie stawów to choroba przewlekła, w której dochodzi do deformacji i ograniczenia ruchomości, a charakterystycznymi objawami są: ból, obrzęk i sztywność stawu. Może być on wtórny do urazu, przeciążenia lub występować w przebiegu choroby zwyrodnieniowej stawów. Każdy staw może ulec obrzękowi, jednak najczęstszą lokalizacją jest nadgarstek, a także drobne stawy dłoni. To, co powinno nas zaniepokoić, to symetria zajętych stawów, czyli np. gdy obrzękowi ulegną oba nadgarstki. Może to świadczyć o chorobie zapalnej stawów, a nie urazie lub przeciążeniu. Objawy bólu nadgarstka w chorobie stawów podstawowym objawem jest obrzęk stawu, symetryczność zajętych stawów (oba nadgarstki), dolegliwości bólowe na ogół występują w nocy i rano, poranna sztywność stawów. Podstawą diagnostyki jest wywiad z pacjentem, a także badanie fizykalne, ponieważ zmiany często są ewidentne. W niektórych przypadkach należy dodatkowo wykonać badania laboratoryjne i radiologiczne. W przypadku podejrzenia zapalenia stawów, zleca się badania krwi: morfologię, parametry zapalne (OB i CRP), czynnik reumatoidalny (RF), przeciwciała antyCCP. W reumatologii duży nacisk kładzie się na genetykę, dlatego jeżeli pacjent ma podejrzenie zapalenia stawów, to zawsze pytany jest przez lekarza o występowanie chorób stawów w rodzinie. Istnieje również zapalenie stawów poinfekcyjne, które może być wywołane przez bakterie, wirusy czy inne patogeny. Jest to tzw. odczynowe zapalenie stawów. Czytaj więcej o chorobie stawów. Skręcenie nadgarstka Skręcony nadgarstek jest bardzo częstym urazem, szczególnie wśród ludzi młodych uprawiających sporty ekstremalne. Kolejną grupą osób narażoną na skręcenie nadgarstka są osoby starsze, którym uraz ten najczęściej przydarza się podczas upadków na śliskiej nawierzchni. Przyczyny dolegliwości są jednoznaczne, ból nadgarstka może być spowodowany naciągnięciem lub zerwaniem wiązadeł, szczególnie łódeczkowato-księżycowatego i księżycowato-trójgraniastego. Skręcenie nadgarstka wymaga szybkiego postępowania, które obejmuje schłodzenie nadgarstka oraz unieruchomienie go bandażem lub stabilizatorem. Uszkodzenie wiązadła łódeczkowato-księżycowatego najczęściej pojawia się w wyniku urazu po upadku na dłoń z wyprostowanym oraz odchylonym łokciowo nadgarstkiem. W następstwie pojawia się obrzęk i ból wzdłuż grzbietu nadgarstka. W diagnostyce najważniejsze są badania kliniczne (wykonywanie testu Watsona) oraz USG i MRI. W przypadku zerwania tego więzadła widoczne jest poszerzenie radiologicznej szczeliny pomiędzy kośćmi i odczuwalna jest niestabilność grzbietowa. Leczenie operacyjne polega na zszyciu lub rekonstrukcji więzadła SL. Uszkodzenie wiązadła księżycowato-trójgraniastego najczęściej pojawia się w wyniku urazu po upadku na wyprostowaną dłoń z wyprostowanym i odchylonym w kierunku promieniowym nadgarstkiem. Wśród objawów występuje ból po stronie łokciowej w nadgarstku oraz osłabienie kończyny. Rozpoznanie w większości przypadków opiera się o badania kliniczne. Przy braku całkowitego zerwania więzadła, podejmuje się leczenie zachowawcze, wykonując unieruchomienie nadgarstka. Zabieg chirurgiczny wykonuje się w przypadku braku efektów leczenia zachowawczego. Powrót do sportu możliwy jest po kilku miesiącach od zabiegu. Czytaj więcej o skręceniu nadgarstka. Drętwienie rąk to przypadłość o zróżnicowanym podłożu. Uczucie mrowienia i sztywnienia kończyn często wynika z niedoboru związków odżywczych lub nieprawidłowej pozycji podczas snu, pojawia się również w ciąży. Może być też jednak objawem poważniejszych chorób, zwłaszcza w obrębie narządu ruchu, układu nerwowego lub krążenia. Gdy cierpnięcie dotyczy lewej ręki, powodem może być zawał serca, co wymaga niezwłocznej pomocy medycznej. Omawiamy możliwe przyczyny problemu i zalecane sposoby jest drętwienia rąk?Drętwienie rąk to uczucie ich cierpnięcia przy jednoczesnej utracie czucia, odczuwaniu mrowienia, zesztywnienia, a nawet bólu. Medyczna nazwa takich dolegliwości to parestezje. Jako objawy niespecyficzne mogą wskazywać na wiele chorób lub nieprawidłowych stanów organizmu. Jeżeli dolegliwości się utrzymują, nasilają lub stają się trudne do zniesienia, nie można odkładać wizyty u lekarza. W niektórych sytuacjach konieczne jest wezwanie pogotowia przyczyny cierpnięcia kończyn górnychDrętwienie rąk często ma niegroźne podłoże. Taka dolegliwość może pojawić się w następstwie długotrwałego ucisku na nerwy i naczynia krwionośne. Ma to miejsce np. podczas pracy przy biurku, gdy łokcie są zbytnio uniesione w górę albo w wyniku spania w niewygodnej pozycji, w której ciało przygniata rękę lub ramię podłożone jest pod głowę. Choć nie są to sytuacje groźne, nieprzyjemne objawy stanowią sygnał, że konieczne są zmiany przyzwyczajeń – inaczej ich następstwem może być przewlekły ból i powikłania. Drętwienie rąk może być wynikiem stosowania niewłaściwej diety, która doprowadza do wystąpienia niedoboru witamin z grupy B, które są istotne dla prawidłowego funkcjonowania układu nerwowego, a także wapnia i magnezu, które wpływają nie tylko na przewodnictwo nerwowe, ale również pracę mięśni. Zwiększone zapotrzebowanie na te składniki jest częstym wynikiem spożywania nadmiaru cukru, produktów białej mąki i alkoholu, jak również przewagą w diecie żywności wysokoprzetworzonej, która jest uboga w kluczowe związki odżywcze, a za to obfituje w te kwasotwórcze. Dodatki w żywności – szkodliwe czy potrzebne? Czym są substa... Natomiast za drętwienie rąk w ciąży zazwyczaj odpowiada nie tylko niedobór witaminy B6, ale też zmiany hormonalne, które doprowadzają do gromadzenia się wody w organizmie. W ten sposób ciało przygotowuje się do porodu, jednak efektem jest też wystąpienie obrzęków, także w obszarze nadgarstków. Jeżeli obrzęk uciska na nerw pośrodkowy, następstwem będzie właśnie uczucie wystąpienia uczucia drętwienia rąk może ponadto przyczynić się długotrwała ekspozycja na stres i różnego rodzaju zaburzenia lękowe. Wśród innych możliwych niechorobowych przyczyn występowania tego typu dolegliwości należy wymienić zbyt intensywny trening, osłabienie i przemęczenie organizmu. Są to czynniki, które, podobnie jak zła dieta, doprowadzają do wystąpienia niedoboru wymienionych wyżej samoistne – objawy, przyczyny i leczenieBól barku – przyczyny, objawy, leczenieDrętwienie rąk w nocy jako objaw zespołu cieśni nadgarstkaZa drętwienie i mrowienie dłoni i palców często odpowiada zespół cieśni nadgarstka. Dolegliwość ta jest efektem ucisku nerwu pośrodkowego, który przebiega w kanale nadgarstka. W zespole cieśni nadgarstka charakterystyczne jest drętwienie rąk w nocy. Nieprzyjemne uczucie pojawia się nie tylko w obszarze nadgarstka, ale także kciuka, palca wskazującego, środkowego i w części palca może doprowadzić do zaniku mięśni kłębu kciuka i wpłynąć na osłabienie chwytu. Leczenie zachowawcze polega na przyjmowaniu leków przeciwbólowych, przeciwzapalnych i witaminy B6. Celem zmniejszenia obrzęku należy stosować zimne okłady. W niektórych przypadkach wykonywany jest zastrzyk z kortykosteroidów w obszar troczka zginaczy. Zalecane jest stosowanie specjalnej opaski, która pozwala na odciążenie nadgarstka. Dalsze leczenie to fizyko- i drętwienie, mrowienie i zaburzenia czucia występujące w obszarze palca serdecznego i małego oraz po wewnętrznej stronie przedramienia mogą wskazywać na zespół rowka nerwu łokciowego. W ramach leczenia w pierwszej kolejności wdrażane jest leczenie farmakologiczne i rehabilitacja. Jeżeli objawy nie ustąpią, konieczna może okazać się interwencja chirurgiczna. Drętwieją Ci ręce? Przeczytaj również:Zawał serca to jedna z najczęstszych przyczyn zgonów. Jakie daje objawy?Czym jest miażdżyca i jakie są czynniki ryzyka jej rozwoju?Drętwienie rąk a schorzenia kardiologiczne i neurologiczneDrętwienie rąk jest objawem, który może wskazywać na choroby układu krwionośnego, w przebiegu których dochodzi do zaburzenia dopływu krwi do kończyn. Nieprzyjemne uczucie może wskazywać na zmiany miażdżycowe. Drętwienie lewej ręki, zwłaszcza jeżeli towarzyszy temu silny ból w klatce piersiowej, duszność i lęk, może zwiastować zawał serca. W takiej sytuacji, należy niezwłocznie wezwać karetkę pogotowia. Warto przeczytać:Przewlekła niewydolność żylna może zagrażać nie tylko zdrowiu, ale i życiuChoroba wieńcowa (choroba niedokrwienna serca): jak leczyć?Drętwienie rąk może być spowodowane licznymi chorobami o charakterze neurologicznym. Należą do nich udar mózgu – w następstwie zatrzymania dopływu krwi do mózgu dochodzi do wystąpienia zaburzeń w obszarze czynności mózgowia. W tym przypadku trudno mówić o jednolitym obrazie klinicznym, bo występujące objawy i ich przebieg zależą od lokalizacji i rozległości zmian, stopnia krążenia obocznego i wielkości naczynia, które uległo zamknięciu. Może to być drętwienie, porażenie i niedowład kończyn, a także utrata świadomości i zaburzenia w obszarze czucia. Objawy takie utrzymują się dłużej niż 24 godziny. Przemijający atak niedokrwienny – w tym przypadku objawy są zbliżona do tych, jakie występują w niedokrwiennym udarze mózgu. W tym przypadku odczuwane są jednak krócej niż przez dobę. Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych – w przebiegu schorzenia u chorego pojawia się gorączka, ból głowy, a także ból i sztywność karku. Inne symptomy to nudności, wymioty, bóle mięśniowo-stawowe, a w ciężkich przypadkach – utrata przytomności. Jednym z powikłań choroby jest porażenie kończyn, doprowadzające do ich drętwienia i osłabienia czucia. Stwardnienie rozsiane – w przebiegu choroby dochodzi do rozwoju zmian w obszarze mózgu i rdzenia kręgowego. Choroba charakteryzuje się zmiennym obrazem klinicznym – u poszczególnych chorych pojawiają się różne symptomy. Wystąpienie poszczególnych objawów jest bowiem uzależnione od tego, jaki obszar ośrodkowego układu nerwowego uległ chorobowym zmianom. Do najczęściej występujących dolegliwości są parestezje i drętwienie kończyn. Epilepsja, czyli padaczka – nie jest jednostką chorobową, a zespołem objawów o charakterze somatycznym, wegetatywnym i psychopatologicznym, który charakteryzuje się wieloczynnikowym podłożem. Najbardziej charakterystycznym objawem choroby są spontaniczne napady padaczkowe, które można podzielić na częściowe, uogólnione i niesklasyfikowane. W napadach częściowych pojawia się ból, mrowienie i drętwienie kończyn. Zespół Guillaina-Barrego – jest jedną z najczęściej występujących chorób spowodowanych uszkodzeniem nerwów obwodowych. Etiologia schorzenia nie została do końca poznana. Najwięcej zwolenników ma teoria wskazująca na jej podłoże autoimmunologiczne. Objawy kliniczne są uzależnione od typu schorzenia. W pierwszej fazie zespołu Guillaina-Barrego najczęściej pojawia się uczucie drętwienia i mrowienia kończyn, a nieco później rozwija się ich niedowład. Neuropatia polekowa, cukrzycowa i alkoholowa – w przebiegu schorzenia dochodzi do uszkodzenia nerwów obwodowych, co jest następstwem stanu zapalnego, rozwijającego się w tym obszarze. W większości nerwów obwodowych zlokalizowane są włókna czuciowe i ruchowe. Ich uszkodzenie skutkuje wystąpieniem uczucia mrowienia, drętwienia i kłującego bólu kończyn, jak i do osłabienia lub porażenia mięśni. Rak mózgu – obraz kliniczny raka mózgu zależy przede wszystkim od obszaru, który zajął nowotwór. Jeżeli guz zlokalizowany jest w sąsiedztwie kory mózgowej, objawem może być zarówno drętwienie i drżenie rąk, jak i napady padaczkowe. Drętwienie rąk a schorzenia ortopedyczne i reumatyczneDrętwienie rąk może być objawem schorzeń narządu ruchu i chorób zapalnych o charakterze reumatycznym. To typu smagnięcie biczem – pojęcie to odnosi się do uszkodzenia szyjnego odcinka kręgosłupa, będącego następstwem urazu. Najczęściej powstaje w efekcie wypadku komunikacyjnego i często nie wiąże się z występowaniem innych objawów. Gdy np. w efekcie gwałtownego szarpnięcia lub uderzenia w pojazd dochodzi do uszkodzenia więzadeł i mięśni, pojawia się drętwienie i mrowienie rąk nasilające się podczas ruchu. Choroba zwyrodnieniowa szyjnego odcinka kręgosłupa – drętwienie, zaburzenia czucia, a czasami także ból to częsty efekt ucisku wywieranego na zakończenia nerwowe przez wyrośla kostne lub uwypuklony krążek kręgowy (dysk). Na początku symptomy pojawiają się przede wszystkim podczas poruszania się. Z czasem pojawiają się też jednak podczas spoczynku. Choroba Pageta – to choroba o podłożu genetycznym lub wirusowym doprowadzająca do wystąpienia zmian w strukturach kości, ich osłabienia i w konsekwencji – zniekształcenia. Wśród wczesnych objawów należy wymienić ból w obszarze kości i stawów oraz drętwienie kończyn górnych. Toczeń rumieniowaty układowy – jest chorobą autoimmunologiczną o charakterze układowym, czyli obejmującą wiele narządów i tkanek. Jeżeli patologiczny stan rozwinie się w obwodowym i w ośrodkowym układzie nerwowym, jednym z objawów będzie mrowienie i drętwienie kończyn. Reumatoidalne zapalenie stawów – ta przewlekła choroba o podłożu autoimmunologicznym obejmuje wiele układów i wywołuje różne symptomy. Najbardziej charakterystyczne są dolegliwości ze strony narządu ruchu. Drętwienie rąk jest w tym przypadku spowodowane uszkodzeniami w obszarze układu nerwowego, doprowadzającymi do wystąpienia mono- i polineuropatii. Warto przeczytać poradnik:Ból szyi – przyczyny i choroby, na które może wskazywaćBól kręgosłupa – przyczyny i leczenieSposoby leczenia drętwienia rąkDrętwienie rąk jako objaw chorobowy należy leczyć przyczynowo – konieczne jest usunięcie stanu, który doprowadza do odczuwania dolegliwości. Uporczywe objawy można też łagodzić domowymi sposobami, jednak nie należy traktować ich jako substytutu właściwego pierwszej kolejności należy zadbać o właściwą dietę, obfitującą w warzywa i owoce, orzechy, ryby i chude mięso. Warto ograniczyć spożycie słodyczy, kolorowych napojów, fast foodu i alkoholu, a także kawy i mocnej czarnej herbaty, które sprzyjają nadmiernej utracie magnezu z przeczytać również poradniki:Zdrowe jedzenie – jak się odżywiać, by unikać choróbNajlepsze produkty bogate w magnezW zwalczaniu mało nasilonych objawów i zapobieganiu drętwienia rąk pomocna jest też aktywność fizyczna. Zalecane są rozciągające i wzmacniające odpowiednie grupy mięśni. Warto przy tym pamiętać, że ich wykonywanie powinno być poprzedzone konsultacją nadgarstka należy rozciągać, opierając dłonie o stół z palcami skierowanymi ku sobie. Następnie należy obracać dłonie w kierunku ćwiczenie pozwoli wzmocnić mięśnie grzbietu i poprawić krążenie krwi w kończynach górnych. Należy usiąść na krześle z nogami zgiętymi pod kątem prostym, utrzymując wyprostowane plecy i ich nie opierając. Następnie należy chwycić oburącz kij o długości ok. metra, przy czym dłonie powinny być rozstawione na szerokości barków. Nie uginając łokci kij należy unieść nad głowę i wykonać lekki wymach ramion w obręczy barkowej można wzmacniać, stając prawym bokiem przy ścianie, a całą wewnętrzną stronę prawej ręki, wraz z barkiem, dociskamy do jej powierzchni (dłoń musi być skierowana ku tyłowi). Lewą rękę zakładamy za plecy, tak, aby staw łokciowy był zgięty pod kątem prostym. Następnie lewy bark odchylamy w tył w stronę ściany, pamiętając o tym, że cała wewnętrzna powierzchnia lewego przedramienia musi przylegać do ściany. Ćwiczenie powtarzamy, zamieniając aktywność fizyczną:Nordic walking – wskazówki jak zacząć, wady i zalety sportuPływanie to forma rehabilitacji. Jak nauczyć się pływać?Ćwiczenie na mięśnie przednie klatki piersiowej należy wykonywać w pozycji stojącej. Stajemy przed futryną drzwi (twarzą w stronę futryny), opierając o nią prawą dłoń. Ręka powinna być wyprostowana w stawie łokciowym. Następnie wykonujemy wykrok prawej nogi, lewą nogę cofamy. Pogłębiamy zgięcie nogi, obniżając pozycję ciała. W tym czasie, dłoń przez cały czas musi spoczywać na futrynie, a ręka musi być wyprostowana w łokciu (jakbyśmy chcieli mocno naprzeć na futrynę). Ćwiczenie powtarzamy po drugiej stronie Jak zadbać o kręgosłup szyjny?Polecane ofertyMateriały promocyjne partnera Ból palców rąk, który uniemożliwia wykonywania najprostszych czynności, sprawia, że czujemy się bezradni. Przyczyny bólu palców mogą być banalne, ale mogą również zwiastować poważne kłopoty. Jakie są najczęstsze przyczyny bólu palców, jakie choroby mogą zwiastować i jak przebiega diagnostyka i leczenie? Spis treściBól palców u rąk - kiedy boli?Ból palców - choroba zwyrodnieniowaBól palców a reumatoidalne zapalenie stawówBól palców a łuszczycowe zapalenie stawówBól palców a cieśń nadgarstkaBól palców ręki - palec trzaskający (zatrzaskujący)Ból palców ręki - palec młoteczkowaty (palec baseballisty)Ból palców ręki - kciuk narciarza Ból palców u rąk najczęściej pojawia się jako następstwo przeciążenia lub urazu. Ale często jest także pierwszym sygnałem poważnych schorzeń, do których zalicza się zmiany zwyrodnieniowe, reumatoidalne zapalenie stawów (ból pojawia się wtedy symetrycznie w obu dłoniach), cieśń nadgarstka i inne rzadziej występujące choroby. Często też oprócz bólu pojawia się drętwienie, mrowienie oraz sztywność. Dolegliwości, jakie dotyczą palców rąk, chociaż objawiają się bardzo podobnie, mają różne przyczyny. Niektóre wynikają ze starzenia się organizmu, inne są skutkiem autoagresji, a kolejne mają związek z wykonywaną pracą lub uprawianą dyscypliną sportu. Niezależnie jednak od przyczyny, każdą z tych dolegliwości należy rozpoznać i leczyć. Ból palców u rąk - kiedy boli? Gdy ból palców nie jest skutkiem urazu warto zaobserwować w jakich sytuacjach się pojawia, jak długo trwa, czy dotyczy całej dłoni, czy tylko fragmentu. Takie obserwacje, przekazane lekarzowi ułatwią postawienie diagnozy i rozpoczęcie leczenia, które nie tylko może uwolnić od bólu, ale także pozwoli zachować sprawność dłoni. Przez sprawność dłoni należy rozumieć zachowanie funkcjonalności ręki, na którą składają się: jakość chwytu wartość chwytu zdolności manipulacyjne Jakość chwytu to zdolność dostosowania się ręki do przedmiotu, który chcemy podnieść czy chwycić. Wartość chwytu to zdolność do pokonywania obciążeń, która zależy od siły mięśni oraz jakości i precyzji chwytu. Zdolności manipulacyjne, czyli sprawność ręki są uzależnione od jakości i wartości chwytu oraz od możliwości prawidłowego sterowania aparatem ruchu. Ból palców - choroba zwyrodnieniowa Choroba zwyrodnieniowa stawów (osteoartroza) to najczęściej występująca choroba stawów i przyczyna bólu palców. Pierwsze jej objawy można zaobserwować już po 40. roku życia. Przez wiele dziesięcioleci uważano, że choroba zwyrodnieniowa ma związek z procesem zużywania się stawów. Obecnie zwraca się uwagę także na procesy zapalne, które mogą się toczyć w stawach i prowadzić do ich niszczenia. Zwyrodnienia zazwyczaj rozpoczynają się w dużych stawach np. kolanowych, ale zdarza się, że pierwszy atak obejmuje małe stawy dłoni. Objawem choroby zwyrodnieniowej są ból, sztywność, ograniczenie ruchomości, trzeszczenie w stawach oraz zniekształcenie zajętego stawu. Ból pojawia się przede wszystkim podczas ruchu, a w spoczynku ustępuje. Najbardziej nasilony ból występuje wieczorem. Charakterystyczne dla choroby zwyrodnieniowej stawów rąk jest występowanie guzków Heberdena oraz Boucharda. Guzki Heberdena rozwijają się na grzbietowej powierzchni stawów międzypaliczkowych dalszych, natomiast guzki Boucharda na grzbietowej powierzchni stawów międzypaliczkowych bliższych. W ich okolicach może pojawiać się stan zapalny powodujący ból palców. Choroba zwyrodnieniowa jest nieuleczalna, ale można łagodzić jej skutki. Przy niewielkich dolegliwościach bólowych można się wspomagać maściami (lub tabletkami) przeciwbólowymi. Niezbędna jest też rehabilitacja i fizjoterapia. Nie wystarczy jednak skorzystać z serii zabiegów w przychodni. Ćwiczyć trzeba każdego dnia. Przyczyny drętwienia palców Ból palców a reumatoidalne zapalenie stawów Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS) bardzo często objawiają się bólem palców dłoni. Schorzenie zaliczane jest do chorób z autoagresji, czyli takich kiedy to układ immunologiczny występuje przeciwko swojemu gospodarzowi. Reumatoidalne zapalenie stawów to przewlekła, zapalna, układowa choroba tkanki łącznej. Jest nieuleczalna, ale można modyfikować jej przebieg. Wbrew powszechnemu przekonaniu nie jest to schorzenie obejmujące wyłącznie stawy. Jak wskazuje nazwa "choroba układowa" obejmuje cały organizm chorego. Dla RZS charakterystyczne jest to, że zmiany w stawach pojawiają się symetrycznie np. na obu dłoniach zmienione chorobowo są te same stawy, chociaż na jednej z nich mogą być większe lub mniejsze. Ból utrzymuje się stale, chociaż może mieć różne nasilenie. Kolejnym objawem jest sztywność stawów, dokuczliwa zwłaszcza po wstaniu z łóżka, obrzęk, zaczerwienienie skóry nad stawami. Wraz z postępem choroby dochodzi do coraz widoczniejszych deformacji stawów rak. Zdarza się, że palce podkurczają się i niezależnie od woli chorego, mają tendencję do odginania się w kierunku łokcia. Deformacje stawów dłoni często określa się nazwą ręka reumatoidalna. Ma to związek z uszkodzeniem aparatu więzadłowego stawu śródnadgarstkowego, nadgarstkowo-śródręcznych, śródręczno-paliczkowych i międzypaliczkowych ręki. W wyniku tego uszkodzenia dochodzi do rozluźnienia stawów, zmniejszenie ich siły i stabilizacji. Deformacje mogą obejmować także kciuki. Oprócz przyjmowania leków modyfikujących przebieg choroby konieczna jest także rehabilitacja, fizjoterapia oraz codzienne ćwiczenia. U osób, które regularnie trenują dłonie, dłużej utrzymuje się ich sprawność, siła chwytu. Poza tym, chory musi się nauczyć oszczędzać swoje dłonie, nie przeciążać ich, nie zmuszać do nienaturalnych ruchów (np. jak przy odkręcaniu słoika). U niektórych pacjentów z RZS konieczne jest operacyjne przywrócenie sprawności dłoni. Ból palców a łuszczycowe zapalenie stawów Najbardziej charakterystycznym objawem łuszczycowego zapalenia stawów (ŁZS) są zmiany rozwijające się w stawach międzypaliczkowych dalszych (blisko paznokci) rąk lub stóp. Innym typowym objawem choroby jest tworzenie się wokół zaatakowanych stawów wyrośli kostnych oraz niesymetryczne zajmowanie stawów. W łuszczycowym zapaleniu stawów nie występuje czynnik reumatyczny. Łuszczycowe zapalenie stawów rozwija się głównie w stawach obwodowych, ale może też objąć kręgosłup oraz stawy krzyżowo-biodrowe. Oprócz stawów zajęte mogą być także przyczepy ścięgien, kaletki maziowe oraz tkanki okołostawowe. Choroba prowadzi do deformacji stawów i bardzo często do inwalidztwa. Przykładem ataku łuszczycy na tkanki okołostawowe jest objaw palca kiełbaskowatego. Zaatakowany palec rzeczywiście można porównać do kiełbaski, ponieważ jest opuchnięty, silnie zaczerwieniony, a skóra na nim jest mocno ciepła. Tym objawom towarzyszy także ból. Dotychczas nie opracowano skutecznego sposobu leczenia choroby. Jednak możliwe jest dobre panowanie nad łuszczycowym zapaleniem stawów. Ponieważ ŁZS prowadzi do destrukcji stawów i ich usztywnienia, głównym celem leczenia jest zapobieganie kalectwu. Ogromną rolę w leczeniu łuszczycowego zapalenia stawów ma umiarkowana aktywność fizyczna, która zapobiega usztywnieniu stawów. Rodzaj ćwiczeń i zakres wysiłku fizycznego najlepiej omówić z lekarzem, gdyż zbyt intensywne obciążanie stawów może przyspieszyć ich deformację. Pacjent powinien też wiedzieć, że korzystnie na jego organizm wpływa przyjmowanie tranu. Należy unikać wszelkich sytuacji, które mogą wywołać kolejny rzut choroby, a więc silnych stresów, infekcji oraz urazów. Jeżeli jest to możliwe chorzy na łuszczycowe zapalenie stawów powinni unikać leków należących do grupy beta-blokerów, leków przeciwarytmicznych oraz soli litu, ponieważ mogą one przyspieszyć postęp choroby. Jeśli deformacje są zaawansowane i stawy mało ruchome, lekarz może zaproponować pacjentowi zabieg chirurgiczny. Możliwe jest przeprowadzenie plastyki stawu lub synowektomii, czyli operacji polegającej na usunięciu zmienionej przez proces zapalny błony maziowej w stawie. Ból palców a cieśń nadgarstka Kolejną przyczyną bólu palców i całej ręki może być zespół cieśni nadgarstka (ZCN). To choroba spowodowana długotrwałym uciskiem na nerw pośrodkowy, które przebiega przez kanał nadgarstka. Przyczyną jest stan zapalny nerwu lub tkanek, które go otaczają. Do zwężenia kanału nadgarstka może dojść także z powodu zwyrodnienia albo w wyniku urazu. Zespół cieśni nadgarstka może być uznany za chorobę zawodową. Cierpią na nią osoby, które w pracy muszą wykonywać powtarzające się ruchy np. wkręcanie śrub. Zespół cieśni nadgarstka zaczyna się niewinnie. Palce (zwykle kciuk, palec wskazujący i środkowy) cierpną, pojawia się ból łokcia i stawu ramiennego. W nocy chorego budzi ból ręki lub uczucie, że przez rękę "przebiega prąd". Z czasem ból pojawia się coraz częściej, trudno zacisnąć ją w pięść, narysować precyzyjnie koło albo równo przeciąć kartkę nożyczkami. Przy cieśni nadgarstka stopniowo może się pogarszać czucie w opuszkach palców, przedmioty zaczynają wypadać z rąk, a w zaawansowanym stadium zanikają mięśnie kłębu kciuka, co sprawia, że przestaje on być palcem przeciwstawnym i ustawia się w jednej płaszczyźnie z pozostałymi palcami. Lekarze nazywają to "efektem małpiej ręki". Zespół cieśni nadgarstka pojawia się też bardzo często przy takich chorobach jak: reumatoidalne zapalenie stawów cukrzyca niewydolność nerek a także u alkoholików, osób otyłych i ludzi chodzących o kulach. Jeżeli lekarz stwierdzi, że cierpisz na zespół cieśni nadgarstka, na początek czeka cię fizykoterapia, noszenie opaski elastycznej na nadgarstku, przyjmowanie dużych dawek witaminy B6 przez co najmniej 8 tygodni. Jeśli to nie zadziała, lekarz prawdopodobnie zaleci nieużywanie chorej ręki, nawet przez 3 miesiące lub noszenie na niej gipsu przez 3 tygodnie. Taki całkowity bezruch to najskuteczniejszy sposób na regenerację nerwu, skuteczny w 90% u osób z mało zaawansowaną chorobą. W zaawansowanych przypadkach konieczne jest odbarczenie nerwu pośrodkowego. Zabieg odbywa się najczęściej w znieczuleniu miejscowym lub przewodowym. Ze szpitala wychodzi się tego samego lub następnego dnia. W czasie operacji lekarz przecina troczek zginaczy wzdłuż i nie zszywa go. Dzięki temu krawędzie troczka rozsuwają się, a nad nimi powstaje blizna, która staje się nowym, szerszym troczkiem. Nerw biegnący przez kanał nadgarstka nie jest już uciskany i dolegliwości ustępują. Ból palców ręki - palec trzaskający (zatrzaskujący) Dolegliwość ta powstaje najczęściej na skutek mechanicznego urazu (np. ucisku dłoni na twarde przedmioty), co prowadzi do powstania stanu zapalnego z wytworzeniem się ziarniny w ścięgnach mięśni zginaczy palców. Zgrubiałe ścięgno z trudem przechodzi przez zwężoną fizjologicznie pochewkę, przy czym siła mięśni zginaczy jest większa niż mięśni prostowników. Skutkiem tego są trudności z wyprostowaniem zgiętego palca. Stąd właśnie potoczna nazwa schorzenia - palec zatrzaskujący. Lekarze określają przypadłość jako zakleszczające zapalenie ścięgna. Przewlekłe zapalenie ścięgna dotyczy najczęściej kciuka lub innych palców dłoni. Rzadziej zdarza się w obrębie nadgarstka, stawów kolanowych albo łokciowych. Przyczyny powstania palca trzaskającego bywają różne, zawsze jednak jest on następstwem powtarzającego się przeciążenia mięśni. Na ten rodzaj zapalenia ścięgna cierpią osoby grające na instrumentach, zszywające dokumenty, ręcznie tkające dywany, naprawiające gobeliny, robiące na drutach itp. Powtarzanie tego samego ruchu sprawia, że te same ścięgna i partie mięśni są stale napięte. Z czasem dochodzi do przeciążenia, a to prowadzi do zapalenia. Płynność ruchów jest ograniczona, ponieważ na ścięgnie zginacza powstaje znaczne zgrubienie. Inną przyczyną palca trzaskającego może być RZS. Czasem schorzenie jest powikłaniem cukrzycy lub mikrourazów, do których dochodzi podczas gry w siatkówkę. Dolegliwość może wystąpić także u osób, które doznały stłuczenia lub urazu w obrębie objawy zakleszczającego zapalenie ścięgna to: Utworzenie się guzka przy podstawie palca, na zewnętrznej części. Guzek, czyli zgrubiałe ścięgno, jest bolesny przy dotykaniu. W znacznym stopniu utrudnia wykonywanie nawet prostych czynności np. zawiązywanie sznurowadeł czy nawleczenie igły. Ograniczenie możliwości płynnego poruszania całym palcem lub częścią, która jest objęta stanem zapalnym. Nie można swobodnie zginać i prostować palca, a każdemu ruchowi towarzyszy charakterystyczny trzask (kliknięcie) i silny ból. Objawem zaawansowanej postaci schorzenia jest całkowita blokada. Najpoważniejszym objawem jest całkowite zablokowanie palca. Jeżeli chory nie zgłosi się po pomoc dojdzie do trwałego przykurczu i utraty możliwości chwytania. Rzadziej obserwowanym objawem jest opuchlizna. Objawem, który pojawia się i samoistnie ustępuje jest zaczerwienienie skóry na zajętym przez zapalenie palcu. U osób młodych oraz u dzieci stosuje się zazwyczaj leki przeciwzapalne oraz rehabilitację. Podobnie postępuje się w przypadku osób dojrzałych, jednak tylko wtedy, gdy zgłoszą się do lekarza we wczesnym stadium choroby i kiedy nie doszło jeszcze do ograniczenia ruchomości palca. Lekarz może też zalecić unieruchomienie palca (na trzy tygodnie) w pozycji wyprostowanej. Jeżeli leki i rehabilitacja nie przyniosą oczekiwanego rezultatu, konieczne jest przeprowadzenie operacji. Zabieg polega na przecięciu pochewki włóknistej ścięgna, objętego zapaleniem, co przywraca sprawność ruchową. Jeżeli zapalenie objęło nadgarstek, podczas operacji chirurg odtwarza pierścienie pochewki i poszerza je. Operacja trwa kilkadziesiąt minut i zazwyczaj wykonywana jest w znieczuleniu miejscowym. Po zabiegu należy nosić rękę na temblaku przez cztery tygodnie, aby operowane ścięgno i rana pooperacyjna prawidłowo się wygoiły. Konieczna jest także odpowiednia kilkunastodniowa rehabilitacja. Bezpośrednio po operacji nie wolno wykonywać prac, które angażują zoperowane ścięgno. Po zakończeniu leczenia wraca pełna sprawność. U osób, które nie poddały się operacji, zazwyczaj dochodzi do trwałego przykurczu palca, a gdy problem dotyczy nadgarstka - utraty zdolności chwytania. Ból palców ręki - palec młoteczkowaty (palec baseballisty) Palec młoteczkowaty rozwija się w wyniku urazu, który polega na zerwaniu ścięgna w okolicy stawu mięzypaliczkowego dalszego, czyli położonego najbliżej czubka palca. Jeżeli uraz jest poważny nie można wyprostować palca. Pozostaje on zakrzywiony, jak ptasi szpon. Przyczyną takiego urazu stawu łączącego dwa paliczki jest silne uderzenie czubkiem palca w twardy przedmiot. Jest to uraz charakterystyczny dla uprawiających baseball, osób pracujących baz rękawic ochronnych na budowie itp. Objawy kontuzji są widoczne natychmiast. Pojawia się bardzo silny ból, a zaraz po nim obrzęk i zasinienie. Mówi się, że palec puchnie w oczach. Pierwsza pomoc polega na obłożeniu palca lodem lub pod zimną wodę. Niska temperatura powoduje obkurczenie się małych naczyń, dzięki czemu zmniejsza się krwawienie wewnętrzne i obrzęk. Jeżeli uderzenie było bardzo silne i ból nie ustępuje po zimnym okładzie trzeba się skontaktować z lekarzem. Niekiedy konieczne bywa unieruchomienie palca na specjalnej szynie lub włożenie w gips. Dla złagodzenia bólu można brać leki przeciwbólowe bez recepty. Ból palców ręki - kciuk narciarza Istotą urazu, jakim jest kciuk narciarza, jest naderwanie lub całkowite zerwanie więzadła łączącego paliczek kciuka z kością śródręcza. Przyczyną jest nadmierne odgięcie kciuka np. przy upadku. To samo może spowodować kijek narciarki źle trzymany lub chwytanie zbyt mocno rzuconej piłki. Gdy dojdzie do urazu u podstawy kciuka pojawia się gwałtowny ból, który nasila się w ciągu pierwszych godzin od urazu. Może się pojawić zasinienie spowodowane wewnętrznym wylewem. Pierwsza pomoc polega na tym, aby jak najszybciej przyłożyć lód lub zimny kompres. Czasem konieczne jest unieruchomienie kciuka w szynie lub gipsie. Można - dla złagodzenia bólu - brać środki przeciwbólowe. Dziennikarka od ponad 40 lat zaangażowana w popularyzację edukacji zdrowotnej. Laureatka wielu konkursów dla dziennikarzy zajmujących się medycyną i zdrowiem. Otrzymała m. in. Nagrodę Zaufania „Złoty OTIS” w kategorii „Media i Zdrowie”, Wyróżnienie Św. Kamila przyznawane z okazji Światowego Dnia Chorego, dwukrotnie „Kryształowe Pióro” w ogólnopolskim konkursie dla dziennikarzy promujących zdrowie oraz wiele nagród i wyróżnień w konkursach na „Dziennikarza Medycznego Roku” organizowanego przez Ogólnopolskie Stowarzyszenie Dziennikarze dla Zdrowia.

ból palca serdecznego prawej ręki